Dziś Dzień Matki. To święto ma korzenie w starożytnej Grecji

Dzień Matki obchodzi się w ponad 40 krajach na świecie, choć ma on różne daty. W przedwojennej Polsce święto nie miało stałej corocznej daty, choć zasadą było, że obchodzone je w majową niedzielę (np. w niedzielę 13 maja 1934 roku i w niedzielę 7 maja 1939 roku), przy czym organizacją wydarzenia zajmował się Polski Czerwony Krzyż.

W USA, zgodnie z rozporządzeniem Kongresu z roku 1914 wypada on zawsze w drugą niedzielę maja. W Polsce ustalono, że będzie obchodzony 26 maja. Większość państw, które to święto zaadoptowały organizuje je właśnie w maju. Jest więc miesiąc maj, oprócz tylu innych ważnych dat i rocznic, które w sobie nosi, także miesiącem Matki.

Tradycja święta sięga starożytnej Grecji, w której celebrowano święta Matki Natury. Podczas specjalnych festynów, których punktem kulminacyjnym było palenie ofiar przyniesionych przez zgromadzenie, składano hołd bogini Rei, żonie Kronosa, matce wszechświata oraz wszystkich bóstw. W starożytnym Rzymie wytworzył się zwyczaj obchodów święta bogini Cybele, także uważanej za matkę bogów. Święto to nazywano Hilaria i trwało ono trzy dni - co ciekawe, także w maju - od 15 do 18 dnia tego miesiąca.

W Chrześcijaństwie Dzień Matki był początkowo świętem Matki Boga. Z czasem wykształcił się obyczaj, by w tym dniu powrócić do swojej rodzinnej parafii, tej w której było się ochrzczonym, i w ten sposób oddać cześć nie tylko Matce Bożej,  ale i własnej - ziemskiej - matce.

Tzw. "matczyną niedzielę" obchodzono także od około XVI wieku w Anglii i Szkocji. W każdą czwartą niedzielę Wielkiego Postu młode służące i młodzi parobkowie puszczani byli do swoich domów, by spędzić ten dzień ze swoimi matkami. Tradycją było przynoszenie matkom drobnych upominków, (w które często zaopatrywali swoją młodocianą służbę pracodawcy) lub specjalnego "matczynego ciasta", jeżeli w odwiedziny do domu szła dziewczyna.

W USA historia Dnia Matki jest znacznie krótsza.  Dwa lata po śmierci matki, w roku 1907 Anna Jarvis z Wirginii i grono jej przyjaciółek rozpoczęły kampanię na rzecz ustanowienia oficjalnego Dnia Matki. Panna Jarvis, która sama nigdy nie wyszła za mąż i która do końca swego życia opiekowała się swoją niewidomą siostrą uważała, że właśnie w ten sposób złoży najlepszy hołd tej, do której po śmierci tęskniła jeszcze bardziej niż za życia. Dowodziła również, że matki są nazbyt niedoceniane, a dzieci często zbyt późno zdają sobie sprawę z ważności matek w swoim życiu. Ustanowienie Dnia Matki miało na celu zacieśnić  więź między rodzicami i ich potomstwem oraz zwrócić uwagę na wysiłek, jaki matki wkładają w opiekę nad swoimi rodzinami. Pierwszy Dzień Matki, do którego doprowadziła Anna Jarvis uhonorowany był specjalnym nabożeństwem, w trakcie którego modlono się za wszystkie matki na świecie. Zaledwie 4 lata później Dzień Matki był już ogólnie znanym i przyjętym świętem.

I na koniec najpiękniejszy chyba w naszej literaturze wiersz o Matce, autorstwa Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego:

"Ona mi pierwsza pokazała księżyc
I pierwszy śnieg na świerkach
I pierwszy deszcz.
Byłem wtedy mały jak muszelka,
A czarna suknia mojej matki,
Szumiała jak Morze Czarne…

Noc. Dopala się nafta w lampce.
Lamentuje nad uchem komar.
Może to ty, matko, na niebie
jesteś tymi gwiazdami kilkoma?

Albo na jeziorze żaglem białym?
Albo falą w brzegi pochyłe?
Może twoje dłonie posypały
Mój manuskrypt gwiaździstym pyłem?"

Źródło: Republika, polishnews.com, domena publiczna

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google. 

Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube

Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X