Premier Kanady idzie na zwarcie z Trumpem. Wyśle wojsko

Mark Carney, premier Kanady, przyspiesza niebezpieczny zwrot, który stawia ideologiczne sojusze z autorytarnymi reżimami ponad interesami zwykłych Kanadyjczyków i historycznymi więzami z USA. Kilka dni po podpisaniu kontrowersyjnej umowy w Pekinie z Xi Jinpingiem – obniżającej cła na do 49 000 chińskich pojazdów elektrycznych do zaledwie 6,1% (z 100%) w zamian za skromne ustępstwa w eksporcie kanadyjskiej rzepaku i produktów rolnych – Carney rozważa wysłanie kanadyjskich żołnierzy na Grenlandię. Ten krok następuje w czasie eskalacji napięć z Donaldem Trumpem, który grozi rosnącymi taryfami na europejskich sojuszników NATO (a coraz częściej na Kanadę), dopóki USA nie przejmą kontroli nad duńskim terytorium.

Podczas gdy Kanadyjczycy zmagają się z galopującą inflacją, stagnacją płac i cenami mieszkań, które zamieniły dla większości  posiadanie własnego domu w odległe marzenie, działania Carneya wydają się poświęcać krajowe miejsca pracy i bezpieczeństwo gospodarcze. Umowa EV grozi zalaniem rynku subsydiowanymi chińskimi importami bez twardych gwarancji inwestycji w kanadyjski sektor motoryzacyjny – co wywołało ostrą krytykę premiera Ontario Douga Forda, ostrzegającego przed zniszczeniem miejsc pracy i zamknięciem drzwi do kluczowego rynku eksportowego USA. Głosy branży motoryzacyjnej podkreślają, że to „nierówna” umowa zaprasza tanią konkurencję, jednocześnie alienując protekcjonistyczne stanowisko Waszyngtonu.

Dodatkowo, wist Carneya z wysłaniem żołnierzy na duńskie ćwiczenia na Grenlandii – przedstawiany jako solidarność NATO, poza formalnymi strukturami sojuszu – bezpośrednio rzuca wyzwanie żądaniom Trumpa i prowokuje odwetowe działania USA. Trump skupia się coraz bardziej na Kanadzie, kwestionując jej wydatki na obronność i podatność terytorialną, jednocześnie sugerując, że nadzór USA nad Grenlandią mógłby przynieść korzyści kanadyjskiemu bezpieczeństwu. 

Zamiast naprawiać zerwanie z prezydentem USA, Carney podwaja stawkę na „dywersyfikację” z dala od Stanów, mimo że 70–75% kanadyjskiego eksportu nadal płynie na południe. Na zachodzie Kanady skutki są wybuchowe. Ruch niepodległościowy w Albercie rośnie lawinowo – Stay Free Alberta zbiera podpisy na ulicach zatłoczonych miasteczek jak Millet czy Red Deer pod petycją referendalną wymagającą 177 732 ważnych podpisów do 2 maja 2026 r., by przeprowadzić głosowanie nad secesją. Długie kolejki i ogromna frekwencja odzwierciedlają głęboką frustrację Ottawą, która zaniedbuje bogate w surowce prowincje na rzecz zielonych agend i zagranicznych umów kosztem krajowego dobrobytu.

Arogancja Carneya – lekceważenie gróźb secesji Alberty przy jednoczesnym flirtowaniu z Pekinem i prowokowaniu Waszyngtonu – może okazać się śmiertelna dla jedności narodowej. Odwracając się plecami do najbliższego sojusznika i największego partnera handlowego w pogoni za „nowym strategicznym partnerstwem” z Chinami, nie jest on tylko antyamerykański – aktywnie podkopuje kanadyjskich pracowników, suwerenność i samą federację. Jeśli Mark Carney nie zmieni kursu, historia zapamięta go nie jako stabilnego technokratę, lecz premiera, który przez pychę i błędne priorytety przyspieszył rozpad Kanady.
 

Źródło: Republika

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google. 

Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube

Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X